Door alle lol en plezier dat we aan onze rit door India hebben beleefd waren we bijna vergeten waarom we het deden; voor de straatkinderen. Afgelopen vrijdag zijn we met alle teams op bezoek geweest bij een van de projecten van Cordaid Kinderstem in Chennai en we waren allemaal onder de indruk.
We moesten eerst nog even met 17 tuk tuk’s dwars door de miljoenenstad heen rijden om bij het opvanghuis te komen en dat ging er niet bepaald rustig aan toe. Iedereen was in een uitgelaten stemming (blij dat iedereen het heelhuids heeft gehaald) en er werd dan ook flink op los gescheurd met de tuk’s. Wij hebben op de achterbank gezeten omdat we Arthur, de organisator van de Challenge, ook eens wilden laten rijden. Dat hebben we geweten ook. Onze tuk, wat er nog van over was, had flink te lijden onder zijn ‘enthousiaste’ rijstijl. Omdat de koppeling nog steeds niet werkte moetsen wij er elke keer dat we stil stonden, en de tuk dus afsloeg, uit om hem weer aan te duwen. Max sloopte daarbij al snel zijn slipper (en zijn grote teen) zodat Marcel in zijn eentje de tuk met twee kerels erin kon aanduwen. Goeie workout na twee weken op je krent zitten!
Bij het opvanghuis voor straatkinderen aangekomen werden we warm onthaald. We hebben nog nooit zo veel enthousiaste kinderen bij elkaar gezien. Ze wilden ons alles laten zien en vooral ook in ons klimmen en met ons spelen. Na een korte presentatie van de directeur van het opvanghuis hebben we een bezoek gebracht aan een sloppenwijk. Hoewel dat best indrukwekkend was, voelde het toch een beetje als aapjes kijken. De kinderen daar vonden het wel prima, die wilden alleen maar op de foto.
Na de lunch weer terug naar het opvanghuis om nog wat te volleyballen met de kids. Ook werden we nog getrakteerd op zang- en dansoptredens. Daarna werd het tijd om afscheid te nemen, van de kids, maar ook van de andere deelnemers. Iedereen is nu zijn eigen weg gegaan, sommigen naar huis, maar de meeste blijven nog een paar dagen in India. Afscheid nemen van ons tuk tukje was, zoals werd voorspeld, misschien nog wel het moeilijkst. Ondanks zijn grillen en kuren zijn we toch echt van dat driewielertje gaan houden.
Na een enerverende dag zijn wij er van overtuigd dat het geld van onze sponsors, familie en vrienden goed terecht is gekomen en dat het vooral ook hard nodig is!
