Zoals eerder vemeld hadden we in Bangalore een journaliste van Trouw aan boord. Vanwege een foutje heeft het artikel de krant niet gehaald. Gelukkig bestaat er nog zoiets als internet waar het wel is verschenen. Zie hieronder het artikel.
For the column Vijf Vragen – Five Questions – of Dutch newspaper Trouw, I interviewed a participant of the Bombay Challenge, a autorickshaw journey from Bombay to Chennai, travelled by 17 teams of two crazy Dutch people, this month. It was supposed to come out in the paper the day after the finish (18 March), but because of a stupid mistake from my side (I send the story to the wrong person, who had a day of), it did not, and after that it was not topical enough anymore. Therefore, I publish it here.
Marcel vraagt de weg aan een collega riksjachauffeur tijdens de Bombay Challenge in Bangalore, 17 maart.
De Nederlanders en de oranje tuktuk trekken heel wat bekijks vanuit de bus op de achtergrond. Vierendertig Nederlanders zijn de afgelopen twaalf dagen per tuk tuk van Mumbai naar Chennai gereden – voor de uitdaging, voor de lol én voor een goed doel: straatkinderen in India.
Vijf vragen aan deelnemer Marcel Kreijen uit Den Haag, die samen met collega Max de Weerd als team Shanti Shanti (‘rustig aan’) India doorkruisde.
Het Indiase verkeer staat niet bekend als ‘Shanti Shanti’. Hoe pas je je aan?
Dat was zeker even wennen! We hadden eerst geen toeter, dus die hebben we gekocht,want zonder ben je nergens hier. In het donker rijden is helemaal spannend, want niet alle voertuigen rijden met licht. En koeien al helemaal niet. Maar andersom is het voor de Indiërs ook wennen, om die blanken in een tuk tuk te zien. Ze willen met ons op de foto, ze zwaaien alsof we de koningin zijn, en de lokale chauffeurs komen onze tuk inspecteren. Soms wordt er naar ons getoeterd, maar zodra de mensen zien wie er achter het stuur zit, begint iedereen te lachen.
Jullie tuk tuk was de enige die op LPG reed. Vanwaar deze onderscheiding?
We rijden natuurlijk voor een goed doel, dus toen we geld gingen inzamelen hebben we er eerst over nagedacht hoe we deze tocht kunnen verantwoorden. Toen hebben we besloten dat we zo milieuvriendelijk mogelijk willen rijden. Eigenlijk zouden we rijden met een kit voor directe LPG-injectie, van het Nederlandse bedrijf Ecotuk. Dat kon door tijdgebrek en een technisch probleem helaas niet doorgaan. Maar hoe dan ook hebben we heel wat minder vaak hoeven tanken dan de andere teams. We hebben ongeveer 1 op 20 gereden, en de rest ongeveer 1 op 10.
Jullie hebben met deze tocht geld ingezameld voor Indiase straatkinderen. Wat is jullie beeld van de armoede in India?
Vooral dat het verschil tussen rijk en arm heel groot is. Je ziet hier auto’s als BMW en Bentley naast je bij het stoplicht staan, en aan de andere kant tikt er dan een straatkind op je arm om te bedelen. Je ziet flink wat armoede. Maar zes jaar geleden was ik in het noorden van India, en ik heb het idee dat het toen wel meer was.
De tuk tuk is niet het meest geschikte voertuig voor een afstand van 2000 kilometer. Hoe is het mogelijk dat hij nog overeind staat?
Ik ben geen technicus, maar gelukkig zitten er hier heel veel kleine garages met onderdelen. Soms is het zo gefikst, maar een paar dagen terug stonden we twee uur langs de kant van de weg. Een keer hebben we een loshangende uitlaat zelf met duktape vastgeplakt.
En nu met de tuk tuk terug naar Den Haag?
Met pijn in mijn hart laat ik hem achter. Hij had zijn kuren, maar ik had de tuk tuk graag mee naar huis genomen. Helaas moet hij hier blijven voor de volgende Bombay Challenge.
Copyright Aletta André.
