For the column Vijf Vragen – Five Questions – of Dutch newspaper Trouw, I interviewed a participant of the Bombay Challenge, a autorickshaw journey from Bombay to Chennai, travelled by 17 teams of two crazy Dutch people, this month. It was supposed to come out in the paper the day after the finish (18 March), but because of a stupid mistake from my side (I send the story to the wrong person, who had a day of), it did not, and after that it was not topical enough anymore. Therefore, I publish it here.

Marcel vraagt de weg aan een collega riksjachauffeur tijdens de Bombay Challenge in Bangalore, 17 maart.

De Nederlanders en de oranje tuktuk trekken heel wat bekijks vanuit de bus op de achtergrond. Vierendertig Nederlanders zijn de afgelopen twaalf dagen per tuk tuk van Mumbai naar Chennai gereden – voor de uitdaging, voor de lol én voor een goed doel: straatkinderen in India.

Vijf vragen aan deelnemer Marcel Kreijen uit Den Haag, die samen met collega Max de Weerd als team Shanti Shanti (‘rustig aan’) India doorkruisde.

Het Indiase verkeer staat niet bekend als ‘Shanti Shanti’. Hoe pas je je aan?
Dat was zeker even wennen! We hadden eerst geen toeter, dus die hebben we gekocht,want zonder ben je nergens hier. In het donker rijden is helemaal spannend, want niet alle voertuigen rijden met licht. En koeien al helemaal niet. Maar andersom is het voor de Indiërs ook wennen, om die blanken in een tuk tuk te zien. Ze willen met ons op de foto, ze zwaaien alsof we de koningin zijn, en de lokale chauffeurs komen onze tuk inspecteren. Soms wordt er naar ons getoeterd, maar zodra de mensen zien wie er achter het stuur zit, begint iedereen te lachen.

Jullie tuk tuk was de enige die op LPG reed. Vanwaar deze onderscheiding?
We rijden natuurlijk voor een goed doel, dus toen we geld gingen inzamelen hebben we er eerst over nagedacht hoe we deze tocht kunnen verantwoorden. Toen hebben we besloten dat we zo milieuvriendelijk mogelijk willen rijden. Eigenlijk zouden we rijden met een kit voor directe LPG-injectie, van het Nederlandse bedrijf Ecotuk. Dat kon door tijdgebrek en een technisch probleem helaas niet doorgaan. Maar hoe dan ook hebben we heel wat minder vaak hoeven tanken dan de andere teams. We hebben ongeveer 1 op 20 gereden, en de rest ongeveer 1 op 10.

Jullie hebben met deze tocht geld ingezameld voor Indiase straatkinderen. Wat is jullie beeld van de armoede in India?
Vooral dat het verschil tussen rijk en arm heel groot is. Je ziet hier auto’s als BMW en Bentley naast je bij het stoplicht staan, en aan de andere kant tikt er dan een straatkind op je arm om te bedelen. Je ziet flink wat armoede. Maar zes jaar geleden was ik in het noorden van India, en ik heb het idee dat het toen wel meer was.

De tuk tuk is niet het meest geschikte voertuig voor een afstand van 2000 kilometer. Hoe is het mogelijk dat hij nog overeind staat?
Ik ben geen technicus, maar gelukkig zitten er hier heel veel kleine garages met onderdelen. Soms is het zo gefikst, maar een paar dagen terug stonden we twee uur langs de kant van de weg. Een keer hebben we een loshangende uitlaat zelf met duktape vastgeplakt.

En nu met de tuk tuk terug naar Den Haag?
Met pijn in mijn hart laat ik hem achter. Hij had zijn kuren, maar ik had de tuk tuk graag mee naar huis genomen. Helaas moet hij hier blijven voor de volgende Bombay Challenge.

Copyright Aletta André.

Dankzij Dorine zitten we hier in een super super super hotel met alle voorzieningen die je je maar kunt bedenken! Het is pas sinds december open en normaal toch wat te duur voor twee simpele ambtenaren, maar dankzij de promotiekorting kan Max lekker chique uitzieken (gaat overigens wel weer wat beter). Hopelijk slaan de pillen goed aan zodat we morgen lekker kunnen zwemmen en……niets doen! We hebben niet meer het idee dat we in India zijn, maar ach… ons hoor je niet klagen.

Door alle lol en plezier dat we aan onze rit door India hebben beleefd waren we bijna vergeten waarom we het deden; voor de straatkinderen. Afgelopen vrijdag zijn we met alle teams op bezoek geweest bij een van de projecten van Cordaid Kinderstem in Chennai en we waren allemaal onder de indruk.

We moesten eerst nog even met 17 tuk tuk’s dwars door de miljoenenstad heen rijden om bij het opvanghuis te komen en dat ging er niet bepaald rustig aan toe. Iedereen was in een uitgelaten stemming (blij dat iedereen het heelhuids heeft gehaald) en er werd dan ook flink op los gescheurd met de tuk’s. Wij hebben op de achterbank gezeten omdat we Arthur, de organisator van de Challenge, ook eens wilden laten rijden. Dat hebben we geweten ook. Onze tuk, wat er nog van over was, had flink te lijden onder zijn ‘enthousiaste’ rijstijl. Omdat de koppeling nog steeds niet werkte moetsen wij er elke keer dat we stil stonden, en de tuk dus afsloeg, uit om hem weer aan te duwen. Max sloopte daarbij al snel zijn slipper (en zijn grote teen) zodat Marcel in zijn eentje de tuk met twee kerels erin kon aanduwen. Goeie workout na twee weken op je krent zitten!

Bij het opvanghuis voor straatkinderen aangekomen werden we warm onthaald. We hebben nog nooit zo veel enthousiaste kinderen bij elkaar gezien. Ze wilden ons alles laten zien en vooral ook in ons klimmen en met ons spelen. Na een korte presentatie van de directeur van het opvanghuis hebben we een bezoek gebracht aan een sloppenwijk. Hoewel dat best indrukwekkend was, voelde het toch een beetje als aapjes kijken. De kinderen daar vonden het wel prima, die wilden alleen maar op de foto.

Na de lunch weer terug naar het opvanghuis om nog wat te volleyballen met de kids. Ook werden we nog getrakteerd op zang- en dansoptredens. Daarna werd het tijd om afscheid te nemen, van de kids, maar ook van de andere deelnemers. Iedereen is nu zijn eigen weg gegaan, sommigen naar huis, maar de meeste blijven nog een paar dagen in India. Afscheid nemen van ons tuk tukje was, zoals werd voorspeld, misschien nog wel het moeilijkst. Ondanks zijn grillen en kuren zijn we toch echt van dat driewielertje gaan houden.

Na een enerverende dag zijn wij er van overtuigd dat het geld van onze sponsors, familie en vrienden goed terecht is gekomen en dat het vooral ook hard nodig is!

Aan de reacties te lezen was het bericht van gisteren wat verwarrend. We zijn inderdaad in Chennai en niet in Velore gefinished. We hadden gisteren geen tijd meer om een berichtje over afgelopen donderdag te schrijven, maar we wilden jullie wel alvast laten weten dat we veilig en wel de finish gehaald hebben. Vandaar de verwarring.

Afgelopen donderdag dus onze laatste etappe gereden. De rit ging van Velore naar Chennai over……de snelweg. Daar hadden de meeste teams niet meer zo’n zin in. Bovendien kon er een stuk worden afgesneden door vroegtijdig de snelweg te verlaten. Dat hebben wij, samen met team Lupus en De Kuijtjes, dus ook gedaan en dat hadden we niet willen missen. We reden over kleine weggetjes tussen de rijstvelden door en af en toe passeerden we een dorpje waar iedereen met open mond naar de stoet van 7 tuk tuk’s stond te kijken. We kwamen namelijk 4 andere teams tegen toen we de snelweg afkwamen. De Indiase ANWB heeft de dorpjes overgeslagen toen ze met de Engelstalige bewegwijzering bezig waren. We moesten dan ook veelvuldig de weg vragen.

Dankzij de aardige plaatselijke bevolking hebben we met zijn allen de weg naar Chennai weer kunnen vinden. Daar hebben we maar weer een plaatselijke tuk tuk chauffeur ingeschakeld om ons de weg te wijzen naar de finish. Omdat wij (voor de verandering) weer eens wat problemen hadden reden we achteraan. Dit keer was het de koppeling die zijn werk niet meer deed. Stil staan moesten we proberen te vermijden want dan sloeg ons tukje af omdat we niet konden koppelen en hem daarom niet in zijn vrij kregen. Op zijn laatste krachten bracht hij ons toch naar de finish. Samen met maar liefst 10 teams (in de stad kwamen we nog 3 teams tegen) reden we over de eindstreep waar een koud biertje op het strand op ons wachtte.

Het was fantastisch!!

Bangalore zijn we uitgereden met een journaliste van ANP en Trouw op de achterbank. Zij publiceert waarschijnlijk een dezer dagen (waarschijnlijk op 19 maart) een klein stukje over ons in Trouw. Marcel reed heel voorzichtig, druk in de spiegels kijkend de stad uit. We wilden natuurlijk geen brokken maken want dat zou dan zeker in de krant komen. De journaliste vond dat Marcel als een echte Indiase tuk tuk chauffeur reed, maar dat hij nog wel wat te veel in zijn spiegels keek…….

Nadat we de stad uit waren en afscheid hadden genomen van de journaliste vervolgden we onze weg over….. de snelweg. Weer een saaie dag dus. We hebben het ons daarom maar makkelijk gemaakt en ons een klein stukje laten rijden door een gastchauffeur Reinier. Hij is de cameraman/fotograaf van de organisatie en hij wilde wel eens een stukje rijden. Wij dus eens een klein stukje met zijn tweetjes  op de achterbank, hadden we ook nog niet eerder gedaan.  

Uiteindelijk weer redelijk snel in Velore aangekomen. In de stad was ook al niet zo veel te beleven, daarom zijn we met bijna alle teams aan het bier gegaan in de kelder van het hotel. We hebben het maar zwaar hier in India!

We zijn overigens gisteren gefinished! Hierover volgt later een berichtje. We moeten ons nu haasten om een bezoek te brengen aan een van de projecten van Cordaid Kinderstem waarvoor we het geld bij elkaar gereden hebben.

Dag 10 was eigenlijk best een saaie dag. De etappe van Mysore naar Bangalore ging alleen maar over de snelweg. Af en toe een busje of een vrachtwagentje inhalen was het meest spannende wat er te beleven was. We waren dan ook vrij snel in Bangalore. In de stad blijkt altijd weer dat we een goed team zijn: Marcel vindt het geweldig om door de drukte te manouvreren en Max springt er altijd uit om de weg te vragen. We hadden ons hotelletje dan ook redelijk snel gevonden.

Voor ons hotel raakten we aan de praat met een paar plaatselijke tuk tuk chauffeurs. Onze collega’s wilde natuurlijk weten wat we aan het doen waren en waarom. Ook waren ze wel geinteresseerd in de motor van onze tuk. Wij rijden een tweetakt, terwijl sommige van hun een viertakt rijden. Op de vraag hoe dat nou rijdt kregen we spontaan de sleutel voor een proefritje. Marcel achter het stuur en Max achterin vragen aan voorbijgangers of we ze konden vervoeren. Het moet gezegd worden: een viertakt rijdt toch echt beter. Met dat ding hadden we de Challenge wel twee keer kunnen rijden…

We dachten altijd dat we maar 1 rustdag hadden, maar het blijken er 2 te zijn. Elke keer na een lange etappe is een rustdag ingelast. Dat blijkt wel nodig ook, want een aantal teams heeft de rit van Mangalore naar Mysore niet in 1 dag kunnen doen. Wij wel dus wij konden gisteren lekker de toerist uithangen. Samen met Rick en Ruben zijn we dan ook de stad gaan verkennen. We hebben ons ook lekker laten rondrijden in een tuk tuk. Vreemd genoeg springt er dan altijd iemand naast de chauffeur erbij die je overal mee naar toe wil nemen. Best vervelend, zeker omdat ze nog (gemaakt) boos worden ook als je zegt dat je echt geen zin hebt om in hun winkeltje naar binnen te gaan. Nou ja, van de nood maar een deugd gemaakt en aan zo’n mannetje gevraagd waar we een echte tuk tuk-taximeter konden kopen. Onze tuk heeft namelijk zo’n 20 jaar als taxi rondgereden en er zit nog een beugel in waar de meter op hoort. Het mannetje keek ons wat vreemd aan, wat moeten zij nou met een taximeter? Nadat we hadden uit gelegd dat we zelf ook in een tuk tuk rijden vond ie wel mooi en kregen we de meter van zijn tuk tuk aangeboden. Hij werd er meteen afgeschroefd en wij hebben een mooi souvenir! ‘s Avonds aan de telefoon aan Dorine verteld dat we een mooie meter hebben gescoord en dat die echt mee naar huis gaat. Dorine vond het maar vreemd. Misschien is het in Nederland inderdaad niet te snappen waarom wij nog een paar dagen met een taximeter willen rijden, maar ja, wij vinden het leuk en daar gaat het maar om…

Verder hebben we wat over marktjes rond gelopen en hebben we het optrekje van de Maharadja bezocht (paleis midden in de stad). We hebben ons dus weer prima vermaakt.

Mysore is niet heel groot, 800.000 inwoners. Vandaag vertrekken we richting Bangalore, dat is een stukje groter: 6 mln inwoners. Als het goed is wordt het geen moeilijke etappe, 140 km en bijna allemaal snelweg. Voor het donker binnen zijn zou dus moeten gaan lukken. Maar ja, je weet maar nooit wat onze tuk vandaag weer voor ons in petto heeft….

Bedankt weer voor jullie reacties, erg leuk om te lezen!!

Bij ons brak na zo’n 70 km de motorsteun af. Ook nu vonden we weer snel een workshop waar we de boel konden laten fixen. Het onderdeel moest nog wel even in een ander dorpje gehaald worden. Gaf even tijd om ook gelijk de koppelingsplaten te laten vervangen (schakelen ging niet zo soepel meer) en de remmen te laten controleren. Ondertussen was het hele dorp uitgelopen om gekke blanken in een tuk tuk te fotograferen.

Na 2 uur oponthoud konden we onze weg weer vervolgen. Omdat we nog zo’n 200 km voor de boeg hadden en we voor het donker in Mysore wilden zijn, hebben we de lunch maar overgeslagen. Omdat de weg zo verschrikkelijk slecht was (we konden door de kuilen de weg niet meer zien), hebben we toch in het donker moeten rijden. Dat was weer een aparte ervaring. Mysore is een grote stad met veel, heel veel verkeer en niet iedereen heeft licht op zijn fiets of auto (koeien ook niet). Maar samen met Lupus en De Kuijtjes hebben we het toch weer gehaald!

‘s Avonds onder het genot van te harde jaren 80 hardrock in de plaatselijke kroeg nog even de dag door genomen en daarna tevreden gaan slapen.

Oh ja, voor iedereen die gisteren om 20.30 uur voor de tv zat: sorry, bleek een interviewtje voor Radio 1 te zijn.